تا چون برسيد به فرو - شد نگاه ( 1 ) آفتاب ، يافت آن را كه فرو مىشد در چشمه‌اى گرم و يافت نزديك آن گروهى ، گفتيم اى ذا القرنين ، امّاعذاب كنى و امّا ( 2 ) گيرى در ايشان نيكويى . گفت امّا آن كه ظلم كند ، عذاب كنيم او را پس باز برند او را با خداى كه عذاب كند او را عذابى منكر . و امّا آن كه ايمان آرد و كار نيكو كند ، او را باشد جزاى نيكوتر ، و گوييم او را از كار ما آسانى ( 3 ) . پس پسروى كرد سبب را . تا برسيد به بر آمد نگاه ( 4 ) آفتاب ، يافت آن را كه بر مىآمد بر گروهى كه نكرديم ايشان را از پيش او پرده‌اى ( 5 ) . همچنين گرد آورديم با آنچه نزديك او بود علم . پس ، پسروى كرد سببى را . تا آنگه كه برسيد به ميان دو سدّ ، يافت از پيش آن ( 6 ) گروهى را كه نزديك بود كه ندانند سخن [ گفتن را ] ( 7 ) . گفتند : اى ذو القرنين ! اين جماعت يأجوج و مأجوج تباهى كننده‌اند در زمين ( 8 ) كنيم تو را خراجى بر آن كه بكنى ميان ما و

--> ( 1 ) . آج ، لب : فرو شدن . ( 2 ) . آب : يا . ( 3 ) . آج ، لب : گوييم با او از كار آسان . ( 4 ) . آج ، لب : بر آمدن . ( 5 ) . آج ، لب : پيش ايشان پردهء حجاب . ( 6 ) . آج ، لب : از فرود آنان . ( 7 ) . آط : ندارد ، از آب افزوده شد . ( 8 ) . آب آيا .